A woman's heart is a deep ocean of secrets.

Ik mis je. Ik mis je ochtendhumeur, je geprikkelde stem in de morgen. Ik mis je lach die me altijd vrolijk maakt. Ik mis je blik die me begrijpend aankijkt wanneer ik iets tegen je zeg. Ik mis je knuffels wanneer ik ze nodig heb. Ik mis die schouder waar ik altijd op kon uithuilen. Ik mis het winkelen waar we elkaar aanvulden.

Lieve, lieve Justine,
Sinds enkele jaren kon ik je mijn beste vriendin noemen, de persoon op wie ik altijd kon rekenen en die ook altijd bij mij terecht kon. Iemand die mij begreep en die ik begreep in een paar woorden. De persoon van wie je denkt dat zij altijd in je leven zal zijn, van wie je niet wil geloven dat die persoon plotseling weg zou vallen. Het andere deel van je dat je aanvult en met wie je je zo verbonden voelt.
Sinds enkele maanden voel ik de afstand tussen ons vergrootten, iets waar ik zoveel spijt van heb. Ik mis je, vanuit de grond van mijn hart. Je zal altijd in mijn gedachten blijven, altijd zal ik onze momenten herinneren. Altijd zal ik aan de kleine dingen denken die jou zo speciaal maakten, zo onmisbaar. Ik hoop dat we elkaar nog tegen het lijf lopen, wat wel het geval zal zijn.

Je zal altijd mijn soulmate blijven.

Een nieuw jaar, een nieuw begin zegt men vaak. Maar het begin van iets betekent het einde van iets anders. Van een jaar waar ik zoveel heb geleerd. Een jaar waar ik échte vriendschap heb leren kennen, maar ook waar zogenaamde 'vrienden' hun échte gezicht hebben getoond. Een jaar dat ik niet snel ga vergeten. Een jaar dat bewogen was.

De druppels weerkaatsten op mijn raam, traag volgde ik met mijn vinger de sporen van de druppels. Het bracht rust in mijn hoofd, een verlichting in mijn gedachten, iets waar ik niet de hele tijd mijn hoofd voor moest gebruiken. Alles was leeg, het bracht geen herinneringen op. Behalve misschien die ene kus in de regen. Nee, het bracht niets naar boven waardoor ik van streek van kon raken. Niets, helemaal niets.
Dat was wat ik had, niets, helemaal niets. Mijn lichaam was het enige dat ik had, een leeg omhulsel van wat ooit ik was geweest. Van de sterke persoon die ik ooit was geweest. Ik lachte verbitterd, ik had het mezelf nog zo gezegd dat het niet mocht. Wat was ik toch een stout meisje. Ik staarde naar de blauwe lucht, ik beet op mijn gezicht. Blauw. Zijn ogen. Dat perfecte moment. Nee, ik mocht er niet aan denken.


Wat heeft het voor nut om opnieuw 'verliefd' te worden? Om terug als een hoopje ellende te landen of om mezelf op te sluiten in iets waar ik me niet voor de 100% inzette? Het heeft geen nut, voor mij niet. Liefde is een illusie. De ware is een mythe waar iedereen in gelooft om de hoop te houden. Wat heeft het dan voor zin? Om altijd jezelf recht te houden aan een feit dat toch niet bestaat? Het heeft geen zin.
Het enige wat zin heeft is om een neplach op te zetten en verder te doen met wat je bezig was. De show moet verdergaan, je mag niet laten blijken dat je op instorten staat. Ook al ben ik een hoopje ellende, mijn glimlach blijft er.

Hopend kijkt het kleine meisje naar buiten naar de sneeuwvlokken die neerstrijken en de wereld onder een maagdelijk wit deken legt. Stiekem sluipt ze naar de gang en neemt de te grote handschoenen van haar vader uit de kast. Dat paar dat altijd van de plank valt en niemand opraapt. Geruisloos doet ze de deur open naar de garage waar ze haar laarsjes neemt en ze onhandig aantrekt. Op haar wangen komt een blos van opwinding terwijl ze achter zich kijkt waar ze plotseling iets hoorde. Glimlachend kijkt haar vader naar haar terwijl hij de deur naar de tuin opent. Verbaasd en verwonderd staart ze even naar het witte mirakel voor ze haar eerste stap zet. Het krakend geluid stelt haar gerust en vrolijk loopt ze verder.

Wat mis ik die onbezorgde tijd waar alles nog zo simpel was, waar alles zo'n wonder was. Waar je nog dromen kon hebben en verwachtingen voor de toekomst. Of ben ik een piekeraar die teveel nadenkt over alles? Moet ik dat kleine meisje in mezelf terug naar boven laten komen. Of ben ik bang voor wat dat kleine meisje zal zeggen tegen mij? Kan een kind niet zoveel rijker zijn dan een volwassene door alle onbezorgdheid? Door het vermogen van alles meer te genieten.
Of ben ik gewoon iemand die geen afscheid kan nemen van het verleden?